Lieve mam, rust zacht...

Kort en bondig zijn, het is nooit mijn grootste kracht geweest. Maar mam was mijn meest trouwe supporter, zelfs als ik weer eens een belachelijk overdreven Sinterklaasgedicht van zeven kantjes geproduceerd had. Dus deze drie kantjes zijn voor jou lieve mam.

Het is allemaal echt niet te bevatten. Zaterdag 24 juni: mam wordt opgenomen in het ziekenhuis. Zondag 25 juni: pap belt ons om te zeggen dat mam in het ziekenhuis ligt, maar er is gezegd 'dat alles wijst op een infectie.' Maandagmorgen 26 juni: onze Indy wordt geboren, mam kan er niet bij zijn. Dinsdag 27 juni: mam en wij krijgen te horen dat er kwaadaardige uitzaaiingen gevonden zijn. 'Het lijkt erop dat we het eerder over maanden hebben, dan over jaren,' is de boodschap. Vrijdag 30 juni: mam ziet Indy voor het eerst, bijna een week nadat ze geboren is. Vrijdag 7 juli: er lijkt toch een behandeling mogelijk te zijn, het woord genezing wordt zelfs in de mond genomen. 'Misschien dat we het dan toch niet over maanden, maar over jaren hebben.' Woensdagmiddag 26 juli om 16.45 uur: ik geef mam voor het laatst een kus. Op haar mond, dat deden we sinds ze ziek was geworden, en dat voelde fijn. Donderdagochtend 27 juli om 09.00 uur: mam maakt pap wakker: 'uit bed nu joh, je gaat zo met Joor wandelen.' Donderdagmiddag 27 juli ergens rond 11.50 uur, pap en ik zijn net daarvoor weer thuis aan komen lopen: 'Joris, bel 112!' hoor ik pap twee keer schreeuwen. Donderdagmiddag een minuut of wat later: mam is er niet meer. Donderdagavond 27 juli om 23.26 uur: ik ben een grafrede aan het schrijven voor mam.

Het is allemaal echt niet te bevatten. 

Steun en toeverlaat van mijn vader. Rots in de branding voor ons kinderen. De spil van het gezin. De stille kracht in haar ziekenhuis, bij de SEH. Een leeuwin die vocht voor haar welpen. Dat was je, tot in het diepste van je wezen. Oermoeder. Je was zo'n heldin van een moeder dat je besloten hebt dat het jouw tijd was om te gaan, zodat je mij daarmee als vader weer in het zadel hielp. 

Dat laatste behoeft enige toelichting. Zoals velen van jullie weten, is een onbezorgde kraamperiode Margo en ik niet gegund. Bij Fenna duurde het negen dagen voordat we met haar in het ziekenhuis belandden. Bij Indy welgeteld 32 uur. Niet voor Indy, maar voor mam. Dat was de tijd die er zat tussen het moment dat ik mam aan de lijn had om haar te vertellen dat ze oma was geworden van Indy, en het moment dat ik samen met Fenna bij mam, pap en Marie kwam binnen gewandeld, toen nog nietsvermoedend. 'Ik ga jullie kinderen niet oud zien worden Joor, ik ga hier dood aan' zei ze met tranen en ongeloof in haar ogen. En angst ook, voor wat komen ging. Of wat niet.

Toen Fenna geboren werd, en niet veel later zo ziek werd, ben ik er als een leeuw bovenop gesprongen. Goed voorbeeld doet goed volgen, en dat is nou eenmaal wat ik van mam geleerd had. Maar bij Indy, het lukte niet, ik kon het niet. Het was te veel. Iets minder dan een maand lang heb ik mijzelf vervloekt. Hoe kan het dat je je niet geeft aan een kind, jouw kind, dat zo naar je uitreikt? Ik was overal en nergens, maar nergens overal. Wist ik veel. Kutzooi.  

Met wie heb je het erover, dat je voelt dat de liefde voor je kind na een dag zo gestopt lijkt te stromen? Dat het soms zelfs moeilijk is om je kind alleen maar aan te kijken? Dat je nadat je de fles gegeven hebt je oh zo lieve vriendin aankijkt om met je ogen te vragen of zij misschien de rest voor haar rekening kan nemen, terwijl je dat het liefst zelf zou doen... Inderdaad, met je moeder, wiens liefde ik altijd, iedere seconde van de 36 jaar die ik nu oud ben, gevoeld heb. Onvoorwaardelijk liefde, want wat er ook gebeurd was, hoe groot de stunt ook was die ik had uitgehaald. En dat zijn er nogal wat…

Toen vertelde mam me een verhaal. Dat ze toen ze zwanger was van Marieke eens aan haar vader en mijn opa dus, gevraagd had hoe het ooit mogelijk zou kunnen zijn, dat ze van Marieke net zoveel zou gaan houden als van mij. 'Ik hou zoveel van mijn eerste kindje, pa,' zei ze, 'hoe kan er ooit nog plek zijn voor een tweede?' 'Wacht jij maar,' zei mijn opa, 'ik heb dat precies vier keer gedacht...' En toen was Marieke daar, and the rest is history. En die geschiedenis herhaalde zich nog een keer, in de vorm van Tim. Al hadden Marie en ik eigenlijk liever gehad dat hij Bennie heette. Tim heeft van de week nog bevestigd dat hij Tim toch echt beter vond dan Bennie. Dat zijn dan van die gesprekken die je ineens voert samen.

'Hoe is het eigenlijk met mijn kindjes?' vroeg mam me niet veel later. Waarmee ze natuurlijk doelde op haar kleinkinderen, Fenna en Indy. Terwijl ik nog chocola probeerde te maken van het verhaal dat ze me daarvoor vertelde. Maar mam wist allang beter.  

Want weten jullie waar ik haar van verdenk? Dat dit allemaal onderdeel is geweest van haar grote masterplan. Of het plan dat het leven voor haar in petto had. Ze is vertrokken, zoals mam het liefst had willen vertrekken. Ineens, plotseling, zonder dat we het door hebben gehad en via de achterdeur. Net op het moment dat wij nog dachten en hoopten dat het allemaal goed zou komen. Want dat was wat we aan het doen waren, beter worden. Mooi niet, dacht mam. 

Als ik hier blijf en nu ben, en ik denk aan mam, dan ben ik ergens nog wel blij ook. Dan is één van de lichtpuntjes in de verder doffe ellende het feit dat ze niet geleden heeft. Dat ze voor het eerst in tijden de nacht overleefd heeft zonder slaappillen, dat ze 's morgens voor het eerst in twee weken tijd weer beneden was geweest om de gebruikte bordjes en kopjes weg te zetten. Dat ze onder de douche is gestapt omdat ze daar weer zin in had. Dat ze daar is omgevallen zonder dat ze er zelf iets van gemerkt heeft. Want die chemo, die deed ze echt alleen voor pap, voor ons en voor de kleinkinderen. Mam wilde dat helemaal niet. Mam hielp, en wilde niet zo graag geholpen worden. Ik ben zo blij dat het leven haar een handje geholpen heeft. Zij wist als geen ander hoe doodziek mensen binnen konden komen op de SEH. Haar SEH. Dat was niks voor mam. Gelukkig heeft ze niet geleden, zo is gebleken uit de obductie. Sterker nog, er is haar een hele berg ellende bespaard gebleven. 

Haar hele leven heeft ze zichzelf weggecijferd. Zij was het gewoon in de schaduw te staan, mam was er voor de ander. Altijd. Nog tijdens de wandeling op de dag dat ze is overleden hadden pap en ik het erover: mam was de drijvende kracht van ons gezin, het bindmiddel dat ons bij elkaar hield. Zij was degene die mijn vader liet schijnen. Een van de dingen die me het meest verdriet doet, is het feit dat pap laatst tegen me zei dat hij eindelijk kon teruggeven aan mam wat zij hem altijd gegeven heeft. Mam stutte pap. En nu was hij dan zover. Wat had ik jou en mam die tijd graag gegund pap…

Maar voor mam was dit het te volgen pad. Voor ons daarentegen doet het pijn. Fucking veel pijn. Maar goed mam, jij weet als geen ander, ons gezin is goed in dit soort dingen. We zijn ontzettend hecht. Dat waren we altijd al, maar al helemaal gedurende jouw laatste maand, en ook afgelopen week, de eerste zonder jou in ons midden. Het was een intense week waarin we heel veel steun ontvangen hebben van de mensen waar we van houden. Daar zijn we hen dankbaar voor. En dat hebben we dan voor een groot deel weer aan jou te danken mam.

Onze oudste dochter Fenna is laatst van groep gewisseld bij het kinderdagverblijf. Een wisseling van de wacht die niet zo soepel verliep, het liefst hadden Margo en ik haar niet meer weggebracht, maar bij ons gehouden. Daar had ik het over met mam. En weet je wat ze toen zei? 'Joor, je kunt niet alle hobbels voor je kinderen wegnemen.' En precies dat is in welk teken haar leven gestaan heeft. Onze hobbels wegnemen, dat is wat ze deed. Zelfs nog over haar dood heen. Jouw liefde voor ons kinderen en kleinkinderen was zo groot, dat je bereid was er zelf het leven voor te laten. Je hebt mij de liefde voor mijn dochter Indy teruggegeven, zo voelt dat voor mij. De dag dat pap en ik je vonden, ben ik naar huis gereden om Margo en de kinderen een kus en een knuffel te brengen. Toen kon ik Indy eindelijk weer vasthouden zoals ik haar haar eerste dag vasthield in het ziekenhuis. 

Mam, wat heb ik met veel liefde van je gehouden en wat zal ik veel van je blijven houden. Als ik naar Fenna en Indy kijk, dan zie ik jou, in hun. Als ik het even niet meer weet als vader, wat best wel vaak gebeurt, dan denk ik aan jou. Dan voel ik dat je achter me staat, met je handen op m’n schouders. Er voor me bent, zoals je dat altijd was. En zult zijn.

Mam, dit was het voor nu. Ik hoop op en geloof in leven na de dood. Zodat als het ooit zo ver is, papa, Marieke, Tim, je kleinkinderen en ik weer bij jou kunnen schuilen. Ik zou zo graag nog eens bij jou schuilen mam. Dat was waar het 't fijnst was. Jij bent mijn heldin. 

IMG 0317

Afdrukken E-mail

Reacties (0)

There are no comments posted here yet

Laat je reactie achter

  1. Posting comment as a guest.
Bijlages (0 / 3)
Share Your Location

Joris GroenendijkJoris Groenendijk

Bezoekadres:

Provincialeweg 24
3981 AP Bunnik

joris@ruimtevoormeer.nl
06-12 60 18 19

nieuwsbriefOp de hoogte blijven?

Schrijf je hier in voor de Hersenspinsels van Ruimte voor Meer!

Naam *
Voer naam in
E-mail *
Voer e-mailadres in.